دو چار هفت. اینست نیروی شگفت دستانی که بهم پیوسته ست
چی باید بگم؟ بگم که بهترین بود؟ بگم که وصف نشدنی ترین بود؟ هیییچ وقت اینقد بچه هارو دوست و متحد ندیده بودم.
دستای همو گرفته بودن و داد میزدن "اینست نیروی شگفت دستانی که به هم پیوسته ست." و خوشحال بودن. خوشحال واقعی. از ته ته دلشون میخندیدن و ذوق داشتن.
باید اون لحظه رو قاب میکردی و میزدی رو دیوار قشنگ. :]
چه قد بگم که دلم تنگ میشه و افسردگی بعد کارگاه گرفتم خوبه؟
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳۹۴/۱۲/۲۵ ساعت 16:46 توسط Meells.s
|