193 . و شکستم ، و دویدم ، و فتادم
هر تکه نگاهم را جایی افکندم ، پر کردم هستی ز نگاه .
بر لب ِ مردابی ، پاره ِ لبخند ِ تو بر روی لجن دیدم ، رفتم به نماز .
در بن ِ خاری ، یاد ِ تو پنهان بود . برچیدم ، پاشیدم به جهان .
بر سیم ِ درختان زدم آهنگ ز خود روییدن ، و به خود گستردن .
و شیاریدم شب یکدست ِ نیایش ، افشاندم دانه راز .
و شکستم آویز فریـب .
و دویدم تا هیچ . و دویدم تا چهره ِ مرگ ، تا هسته هوش ..
و فتادم بر صخره ِ درد . از شبنم دیدار تو تر شد انگشتم ، لرزیدم .
وزشی می رفت از دامنه ای ، گاهی همراه ِ او رفتم .
ته ِ تاریکی ، تکه ِ خورشیدی دیدم ، خوردم ، و ز خود رفتم ، و رها بودم .
- سهراب ِ سپهری
× چرخه ِ مزخرفیه . هه . :)
