دردها به طنین های ِ تو واکردم .

هر تکه نگاهم را جایی افکندم ، پر کردم هستی ز نگاه .

بر لب ِ مردابی ، پاره ِ لبخند ِ تو بر روی لجن دیدم ، رفتم به نماز .

در بن ِ خاری ، یاد ِ تو پنهان بود . برچیدم ، پاشیدم به جهان .

بر سیم ِ درختان زدم آهنگ ز خود روییدن ، و به خود گستردن .

و شیاریدم شب یکدست ِ نیایش ، افشاندم دانه راز .

و شکستم آویز فریـب .

و دویدم تا هیچ . و دویدم تا چهره ِ مرگ ، تا هسته هوش ..

و فتادم بر صخره ِ درد . از شبنم دیدار تو تر شد انگشتم ، لرزیدم .

وزشی می رفت از دامنه ای ، گاهی همراه ِ او رفتم .

ته ِ تاریکی ، تکه ِ خورشیدی دیدم ، خوردم ، و ز خود رفتم ، و رها بودم .

- سهراب ِ سپهری

× چرخه ِ مزخرفیه . هه . :)